Φυτό του μήνα

Αύγουστος 2016

Limonium aphroditae R. Artelari & Georgiou

 

 

Το Limonium aphroditae απαντά μόνο στις απόκρημνες ακτές της μικρής παραλίας Λιμνάρια των Δυτικών Κυθήρων. Το είδος καταφέρνει και επιβιώνει ακόμα και μέσα στο τσιμέντο του μικρού λιμανιού, που έχει δημιουργηθεί εκεί. Τα λίγα άτομα του μοναδικού ευρεθέντος πληθυσμού αυτού του φυτού, οδήγησαν στον χαρακτηρισμό του ως κινδυνεύον. Οι καθηγήτριες Ρ. Ατρελάρη και Ο. Γεωργίου, που το περιέγραψαν ως νέο είδος, του έδωσαν το όνομα της θεάς της ομορφιάς Αφροδίτης, που γεννήθηκε στα Κύθηρα.

Ε. Βαλλιανάτου

Ιούλιος 2016

Campanula asperuloides (Boiss. & Heldr.) Engl.

 

 

Η Campanula asperuloides είναι ένα πολυετές είδος που σχηματίζει πυκνές, μαξιλαρόμορφες συστάδες. Είναι τοπικό ενδημικό είδος της Πελοποννήσου και απαντά σε πέντε όρη (Χελμός, Ταΰγετος, Πάρνωνας, Κουλοχέρα, Κυλλήνη) και στην περιοχή της Ευρωστίνης. Αναπτύσσεται σε ασβεστολιθικούς βράχους και κρημνούς, σε υψόμετρα από 400 έως 1700 m. Ανθίζει από Ιούνιο έως Αύγουστο.

Κ. Κουτσοβούλου

Ιούνιος 2016

Bufonia stricta (Sm.) Gürke

 

 

Ενδημικό είδος της Ελλάδας. Πολυετές αλλά λεπτεπίλεπτο φυτό, ύψους συνήθως έως 7 cm, με βλαστούς με χαρακτηριστικά "αρθρωτή" εμφάνιση, συνήθως τοξοειδείς. Το άνθος είναι λευκό με 4 σέπαλα και 4 ελαφρώς βραχύτερα πέταλα. Αναπτύσσεται τόσο σε ασβεστολιθικά όσο και σε οφιολιθικά υποστρώματα σε υψόμετρα από 5 έως 2100 m. Ανθίζει κατά τους μήνες Ιούνιο – Αύγουστο, ανάλογα με το υψόμετρο.

Περιγράφηκε το 1809 ως Moehringia stricta από δείγμα που συλλέχθηκε από τον J. Sibthorp στη Κρήτη. Σήμερα θεωρείται ότι το είδος περιλαμβάνει δύο υποείδη: το τυπικό υποείδος με εξάπλωση στη Στερεά Ελλάδα (Υμηττός, Πατέρας, Κιθαιρών, Γεράνεια), την Εύβοια, την Πελοπόννησο (Πάρνων) και την Κρήτη και το υποείδος cecconiana, ενδημικό της 'Ιδης. Τα φυτά σερπεντινικών υποστρωμάτων χαμηλών υψομέτρων, με περισσότερους και ψηλότερους βλαστούς, αποτελούν ιδιαίτερη οικοτυπική ποικιλία, την var. euboica, που αρχικά περιγράφηκε από την κεντρική Εύβοια ως Bufonia euboica.

Τα φυτά του Υμηττού είχαν περιγραφεί ως var. hymettia (τελευταία συλλογή το 1896). Το είδος επιβιώνει ως σήμερα στην κορυφή του Υμηττού αλλά είναι πλέον σπάνιο καθώς μεγάλη επιφάνεια του βιότοπου του έχει καταληφθεί από τις κεραίες και περιορίζεται στις παρυφές των κατασκευών.

Ε. Καλογερόπουλος & Π. Δεληπέτρου

Μάιος 2016

Crocus nivalis Bory & Chaub.

 

 

O C. nivalis είναι ένα Βαλκανικό είδος, που φύεται κυρίως σε λιβάδια και θάμνους (400 - 2800 m) στην Ελλάδα, τη Γιουγκοσλαβία, τη Βουλγαρία και την Αλβανία. Πρόκειται για ένα σχετικά μικρό γεώφυτο, εύκολα αναγνωρίσιμο από τα μοβ άνθη με τον χαρακτηριστικό κίτρινο λαιμό τους, καθώς και τα σύνανθα φύλλα που φέρουν μία τυπική, για το γένος, μεσαία λευκή γραμμή.

Η άνθιση εκτείνεται από τον Ιανουάριο μέχρι τον Φεβρουάριο, οπότε και παράγονται συνήθως 1-3 άνθη ανά άτομο. Η καρποφορία πραγματοποιείται στο τέλος της άνοιξης (συνήθως τον Μάιο) και οι παραγόμενες, ξηροχασικές κάψες φέρουν συνήθως 15 σπέρματα. Στη φύση, νεαρά αρτίβλαστα παράγονται στις αρχές του χειμώνα ενώ το είδος αναπαράγεται και αγενώς με τους βολβοκόνδυλους.

Το γένος Crocus θεωρείται από τη Μινωική εποχή ένα σημαντικό φυτικό γένος, κυρίως εξαιτίας της βαφικής και καλλωπιστικής του αξίας. Αποτελεί δε σύμβολο της ενθάρρυνσης και προάγγελος της άνοιξης, καθώς είδη του γένους, όπως ο C. nivalis, είναι από τα πρώτα φυτά που ανθίζουν στο τέλος του χειμώνα.

Ε. Σκούρτη

Απρίλιος 2016

Crocus orphei Karamplianis & Constantin.

 

 

Τοπικό ενδημικό φυτό του Φαλακρού Όρους. Το Cr. orphei φύεται σε ανοίγματα δασών Δρυός, Οξιάς και Πεύκης και σε λιβάδια της ορομεσογειακής ζώνης. Απαντάται σε τρείς υποπληθυσμούς στο όρος Φαλακρό, σευψόμετροαπό 600 έως 1500 μέτρα. Το taxon ανθίζει από τα μέσα Φεβρουαρίου έως και τα μέσα Μαΐου, ανάλογα με τη δριμύτητα των κλιματικών συνθηκών, συνήθως κατά τη περίοδο όπου λιώνουν τα χιόνια στα ορεινά λιβάδια, αλλά και το υψόμετρο. Το όμορφο αυτό γεώφυτο μπορεί να αντιμετωπίσει την απειλή της εξαφάνισηςεξαιτίας της εντοπισμένης εξάπλωσης και της κατακερματισμένης φύσης των υποπληθυσμών του, αλλά και από την έντονη συλλογή λόγω της κηποτεχνικής του αξίας.

Θ. Καραμπλιάνης