Φυτό του μήνα

Οκτώβριος 2016

Nymphoides peltata (S. G. Gmel.) Kuntze

 

 

Το Nymphoides peltata (S. G. Gmel.) Kuntze είναι ένα υδρόβιο μακρόφυτο, το οποίο ριζοβολεί στον πυθμένα λιμνών, βάλτων, αλλά και ποταμών με μικρή ταχύτητας ροής. Τα μακριά εύκαμπτα στελέχη του, επιτρέπουν στα στρογγυλά-καρδιόσχημα φύλλα με τις κυματιστές παρυφές να απλώνονται στην επιφάνεια του νερού και τα άνθη του με τα κίτρινα πέταλα να ξεπροβάλλουν μερικά εκατοστά πάνω από αυτό. Είναι ένα Ευρασιατικό είδος που στην Ελλάδα εμφανίζεται σε υδάτινα σώματα σε Βόρεια και Νότια Πίνδο, Στερεά Ελλάδα, Κεντρική Βόρεια και Ανατολική Βόρεια Ελλάδα. Η ομορφιά του το έχει καταστήσει δημοφιλή κηποτεχνική επιλογή και όπως πολλά ακόμη υδρόβια φυτά, έχει χαρακτηριστεί ζιζάνιο σε περιοχές του κόσμου εκτός της ζώνης φυσικής εξάπλωσής του, όπως οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Νέα Ζηλανδία. Ανθίζει από τον Μάιο και η ανθοφορία του μπορεί να συνεχιστεί μέχρι και τον Οκτώβριο.

Γ. Πουλής

Σεπτέμβριος 2016

Horstrissea dolinicola Greuter, P. Gerstberger & B. Egli

 

 

H Horstrissea dolinicola είναι ένα πολυετές φυτό, το μεγαλύτερο μέρος του οποίου αναπτύσσεται υπόγεια. Η κυλινδρική ρίζα του μπορεί να φτάσει έως 10 cm μήκος, ενώ τα φύλλα και τα άνθη του μόλις και μετά βίας υπερβαίνουν τα 2-3 cm σε ύψος. Το είδος αυτό περιγράφηκε για πρώτη φορά το 1990 και είναι το μόνο είδος που ανήκει στο γένος Horstrissea. Απαντά μόνο στον Ψηλορείτη (Ίδη) στην κεντρική Κρήτη σε περίπου 1500 m υψόμετρο, και αναπτύσσεται μέσα σε λίγες δολίνες. Ο συνολικός πληθυσμός του αριθμεί μόλις μερικές δεκάδες άτομα σε μια έκταση περίπου 3.000 m2. Το είδος αυτό έχει χαρακτηρισθεί ως CR (Κρίσιμα Κινδυνεύον) και θεωρείται ως ένα από τα 50 πιο απειλούμενα φυτά των Νησιών της Μεσογείου σύμφωνα με την IUCN.

Μονάδα Διατήρησης Μεσογειακών Φυτών του MAIX

Αύγουστος 2016

Limonium aphroditae R. Artelari & Georgiou

 

 

Το Limonium aphroditae απαντά μόνο στις απόκρημνες ακτές της μικρής παραλίας Λιμνάρια των Δυτικών Κυθήρων. Το είδος καταφέρνει και επιβιώνει ακόμα και μέσα στο τσιμέντο του μικρού λιμανιού, που έχει δημιουργηθεί εκεί. Τα λίγα άτομα του μοναδικού ευρεθέντος πληθυσμού αυτού του φυτού, οδήγησαν στον χαρακτηρισμό του ως κινδυνεύον. Οι καθηγήτριες Ρ. Ατρελάρη και Ο. Γεωργίου, που το περιέγραψαν ως νέο είδος, του έδωσαν το όνομα της θεάς της ομορφιάς Αφροδίτης, που γεννήθηκε στα Κύθηρα.

Ε. Βαλλιανάτου

Ιούλιος 2016

Campanula asperuloides (Boiss. & Heldr.) Engl.

 

 

Η Campanula asperuloides είναι ένα πολυετές είδος που σχηματίζει πυκνές, μαξιλαρόμορφες συστάδες. Είναι τοπικό ενδημικό είδος της Πελοποννήσου και απαντά σε πέντε όρη (Χελμός, Ταΰγετος, Πάρνωνας, Κουλοχέρα, Κυλλήνη) και στην περιοχή της Ευρωστίνης. Αναπτύσσεται σε ασβεστολιθικούς βράχους και κρημνούς, σε υψόμετρα από 400 έως 1700 m. Ανθίζει από Ιούνιο έως Αύγουστο.

Κ. Κουτσοβούλου

Ιούνιος 2016

Bufonia stricta (Sm.) Gürke

 

 

Ενδημικό είδος της Ελλάδας. Πολυετές αλλά λεπτεπίλεπτο φυτό, ύψους συνήθως έως 7 cm, με βλαστούς με χαρακτηριστικά "αρθρωτή" εμφάνιση, συνήθως τοξοειδείς. Το άνθος είναι λευκό με 4 σέπαλα και 4 ελαφρώς βραχύτερα πέταλα. Αναπτύσσεται τόσο σε ασβεστολιθικά όσο και σε οφιολιθικά υποστρώματα σε υψόμετρα από 5 έως 2100 m. Ανθίζει κατά τους μήνες Ιούνιο – Αύγουστο, ανάλογα με το υψόμετρο.

Περιγράφηκε το 1809 ως Moehringia stricta από δείγμα που συλλέχθηκε από τον J. Sibthorp στη Κρήτη. Σήμερα θεωρείται ότι το είδος περιλαμβάνει δύο υποείδη: το τυπικό υποείδος με εξάπλωση στη Στερεά Ελλάδα (Υμηττός, Πατέρας, Κιθαιρών, Γεράνεια), την Εύβοια, την Πελοπόννησο (Πάρνων) και την Κρήτη και το υποείδος cecconiana, ενδημικό της 'Ιδης. Τα φυτά σερπεντινικών υποστρωμάτων χαμηλών υψομέτρων, με περισσότερους και ψηλότερους βλαστούς, αποτελούν ιδιαίτερη οικοτυπική ποικιλία, την var. euboica, που αρχικά περιγράφηκε από την κεντρική Εύβοια ως Bufonia euboica.

Τα φυτά του Υμηττού είχαν περιγραφεί ως var. hymettia (τελευταία συλλογή το 1896). Το είδος επιβιώνει ως σήμερα στην κορυφή του Υμηττού αλλά είναι πλέον σπάνιο καθώς μεγάλη επιφάνεια του βιότοπου του έχει καταληφθεί από τις κεραίες και περιορίζεται στις παρυφές των κατασκευών.

Ε. Καλογερόπουλος & Π. Δεληπέτρου