Φυτό του μήνα

Σεπτέμβριος 2018

Vitex agnus-castus L. 

DSC 0051
DSC 0052
DSC 0054
DSC 0055

Η λυγαριά είναι φυλλοβόλος θάμνος ή μικρό δένδρο (1-4 m), με τετραγωνικά και πιληματώδη κλαδιά, φύλλα έμμισχα, αντίθετα, σύνθετα και παλαμοειδή. Τα άνθη φύονται σε επάκριες ταξιανθίες, σε αποχρώσεις του κόκκινου, γαλάζιου και σπάνια σε λευκό χρώμα. Ανθίζει Ιούλιο-Σεπτέμβριο. Ο καρπός είναι μικρή σφαιρική δρύπη, αρωματική, περιέχει 3-4 σπέρματα. Η λυγαριά παρουσιάζει ευρεία εξάπλωση στη Μεσόγειο και τη ΝΔ Ασία, είναι χαρακτηριστικό είδος της παρόχθιας βλάστησης και απαντάται σε ρέματα ή χειμάρρους περιοδικής απορροής στην ευμεσογειακή ζώνη βλάστησης.

Ε.Ν. Δασκαλάκου

 

Αύγουστος 2018

Crepis auriculifolia Sieber ex Spreng. 

Crepis-auriculifolia-05-07-2018-NIDA-1
Crepis-auriculifolia-05-07-2018-NIDA-2
Crepis-auriculifolia-05-07-2018-NIDA-3

Οικογένεια Compositae (Asteraceae), συνώνυμο Crepis raulinii Boiss. Πολυετές, με βλαστό συνήθως όρθιο έως 20(-40) cm, διακλαδιζόμενο πιο πάνω. Φύλλα βάσης σε ρόδακα οδοντωτά ή λίγο κολπωτά τριχωτά ή λεία. Φύλλα βλαστού λίγα, ομοιάζοντα με βράκτια. Περίβλημα κυλινδρικό-καμπανοειδές. Εξωτερικά βράκτια περιβλήματος ίσου μήκους με τα εσωτερικά. Ανθοδόχη πυκνά βλεφαριδωτή, με στιλπνές τρίχες. Στεφάνη μέχρι 17 mm, κίτρινη. Αχαίνια 5-6,5 mm. Η περίοδος ανθοφορίας είναι από Μάιο έως Ιούλιο. Το είδος απαντά στην Κρήτη (Λευκά όρη, Ψηλορείτης, Δίκτη και Θρυπτή) και θεωρείται υπολειμματικό ενδημικό της Κρήτης. Απαντά σε ασβεστούχες απότομες πλαγιές, σχισμές βράχων, υψώματα και βραχώδεις λόφοι (υψ. 200-2200 m). Η κατάσταση διατήρησης του είδους είναι Σχεδόν Απειλούμενο (ΝΤ) σύμφωνα με το Κόκκινο Βιβλίο Σπανίων & Απειλουμένων Φυτών της Ελλάδας (2009). Το είδος προστατεύεται από το Π.Δ. 67/1981 και τον νόμο 3937/2011.

Μονάδα Διατήρησης Μεσογειακών Φυτών του MAIX

 

Ιούλιος 2018

Campanula  cymbalaria  Sm.

DSC 0024 plant
DSC 0029 plant
DSC 0041 plant

Πολυετές ποώδες φυτό με διακλαδισμένο βλαστό και ύψος 10-60 cm. Άνθη με ιώδες χρώμα, ταξιανθία σε όλο σχεδόν το μήκος του βλαστού. Το είδος απαντά σε σκιώδεις θέσεις, σε βραχώδες ενδιαίτημα, μόνο σε περιοχές που είμαι προστατευμένες από τη βόσκηση. Η εξάπλωση του είδους περιλαμβάνει την Ελλάδα, την Τουρκία και τη Λιβύη. Στην Ελλάδα απαντά μόνο στη Χίο, στο όρος Πελινναίο.

Κατερίνα Κουτσοβούλου

 

Ιούνιος 2018

Paeonia mascula  (L.) Mill. subsp. hellenica Tzanoud.

Paeonia mascula Poulis
Paeonia mascula Poulis2
Paeonia mascula Poulis3

Η Paeonia mascula subsp. hellenica είναι ένα ρωμαλέο, πολυετές φυτό, με βλαστό που φτάνει σε ύψος τα 60 εκ. Τα εντυπωσιακά, συνήθως λευκά, κυπελλόμορφα λουλούδια της, που μπορεί να φτάσουν σε διάμετρο τα 13 εκ., είναι ένα ζωντανό μάθημα ανθικής μορφολογίας, καθώς μπορεί κανείς να διακρίνει μακροσκοπικά, τα επιμέρους ευμεγέθη ανθικά τμήματα, όπως οι πολυάριθμοι στήμονες με τους κίτρινους ανθήρες και τα εριώδη καρπόφυλλα με την κόκκινη, ελικοειδή στιγματική περιοχή. Η περίοδος άνθισης κρατά από τον Απρίλιο έως και τον Ιούνιο.

Ελληνικό ενδημικό υποείδος, εμφανίζεται σε πετρώδεις πλαγιές, ξέφωτα δασών ελάτης και καστανιάς, αλλά και φρύγανα, στην Αττική, την Άνδρο, την Ικαρία, τα βουνά της Ανατολικής Πελοποννήσου, αλλά και την Εύβοια, όπου δημιουργεί μεγάλες αποικίες.

Γ. Πουλής

 

Μάιος 2018

Juniperus drupacea Labill

eikona 1
juniperus drupaceae
p6220017
p6220056

Ο δενδρόκεδρος (άρκευθος ο δρυπώδης) είναι δένδρο μικρού ή μεσαίου μεγέθους (12-20 m), ορεινό και ενδημικό είδος της ανατολικής Μεσογείου (Ισραήλ, Λίβανος, Συρία και Τουρκία). Μοναδικοί φυσικοί πληθυσμοί δενδρόκεδρου στην Ευρώπη απαντώνται στον Πάρνωνα και στον Ταΰγετο (ΝΑ Πελοπόννησος), σε ασβεστολιθικά εδάφη και υψόμετρο 300-1.500 m. Σχηματίζει αμιγείς ή μικτoύς πληθυσμούς με τον αγριόκεδρο (Juniperus oxycedrus L.), την κεφαλληνιακή ελάτη (Abies cephalonica Loudon) ή τη μαύρη πεύκη (Pinus nigra J.F. Arnold subsp. nigra). Ο δενδρόκεδρος προστατεύεται από την εθνική νομοθεσία (ΠΔ 67/1981), περιλαμβάνεται στον Κόκκινο Κατάλογο των Απειλούμενων Ειδών της IUCN (2006) και τα δάση του συγκροτούν οικότοπο προτεραιότητας σύμφωνα με την Οδηγία 92/43/ΕΟΚ.

Ε. Δασκαλάκου